Jedan od osnivača Zavoda za proučavanje kulturnog razvitka, Trivo Inđić, preminuo je u Beogradu 10.maja 2020. godine.
Kao jedan od osnivača i prvih istraživača Zavoda, Trivo Inđić je dao ogroman doprinos utemeljenju i razvoju naučno-istraživačkog rada ove ustanove, ali i istraživačkog rada u kulturi uopšte. Takođe, bio je i jedan od osnivača časopisa „Kultura“, koji izdaje Zavod.
Trivo Inđić rođen je 1938. u Lušci Palanci kod Sanskog Mosta (Bosanska Krajina, BiH).
U Drugom svetskom ratu ostao je bez oba roditelja, pa je boravio u sirotištu u Splitu, a nakon toga je nastavio školovanje u Beogradu.
Diplomirao je na Pravnom fakultetu u Beogradu, magistrirao sociologiju i bio asistent Ljubomira Tadića. Bio je član grupe “Praksis” i jedan od pokretača Korčulanske filozofske škole.
Izbačen je iz članstva u Savezu komunista Jugoslavije 1968. godine pa mu je SDB oduzela pasoš (1973–1978), nakon toga izbačen je i sa Filozofskog fakulteta u Beogradu.
Radio je kao sociolog – istraživač u Zavodu za proučavanje kulturnog razvitka, u Institutu za međunarodnu politiku i privredu i Institutu za evropske studije u Beogradu. Bio je pomoćnik saveznog ministra za prosvetu i kulturu SR Jugoslavije od 1992. do 1994. godine i ambasador SRJ i SCG u Španiji od 2001. do 2004. godine. Od 2004. do 2012. godine radio je kao politički savetnik predsednika Republike Srbije.
Iza sebe je ostavio veliki opus knjiga i radova iz širokog polja društvenih nauka. Objavio je više radova iz sociologije, socijalne teorije i međunarodnih odnosa, kao i knjige: “Kultura i kulturna politika”, “Kulturni život radničke omladine”, “Savremena Španija”, “Uspon masa”, “Tržište dela likovne umetnosti”, “Za novo prosvetiteljstvo”, “Balkan – mogućnosti regionalnog sistema bezbednosti”. Uređivao je časopise “Vidici”, “Gledišta”, “Sociološki pregled”, “Kultura”, kao i ediciju za političku filozofiju “Libertas”.
Bio je cenjeni hispanolog i stručnjak za Južnu Ameriku.
Govorio je engleski, španski, ruski, italijanski i francuski jezik.
